320 DNI PRZED UDERZENIEM ASTEROIDY
BRITZER PLATZ NA PRZEDMIEŚCIACH BERLINA
Robin?
Witaj.
Ta kobieta mówiła, że ktoś ma to podpisać.
Twoja kurator?
Spodziewałem się ciebie dwa dni temu. Gdzie się podziewałeś?
Zgubiłem się.
Ty też podpisz.
Tutaj.
Skromnie tu, ale jest wszystko, czego potrzeba.
BIBLIA
Biblia w obrazkach.
Jezus.
Duch Święty.
Światłość.
Zostawię ci.
Mam nadzieję, że się tu zadomowisz.
Wszyscy nosimy w sobie winę,
ale się do tego nie przyznajemy, żeby uniknąć kary.
Dla nas, chrześcijan, wina to także grzech przeciwko Bogu i jego przykazaniom.
Rodzi się pytanie: jak zdefiniować winę?
Kiedy ją odczuwamy?
Ursula.
Kiedy słyszę o wojnach w krajach rozwijających się,
uważam, że zamożni mieszkańcy Zachodu
powinni mieć poczucie winy.
Ciekawa wypowiedź.
Ja też jestem winny.
Skupmy się na słowach Ursuli.
Zabiłem śrubokrętem kolegę z celi.
Dźgnąłem go tutaj, dwa razy.
Ursulo, należy pamiętać, że żyjemy wśród innych i dla innych.
Podam przykład: Afganistan.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
8 DNI
Mamo?
Tata!
Leonie!
Zaczekaj!
Dlaczego Bóg robi te rzeczy?
Pytanie to stawiał także wielki prorok Izajasz.
Albo przyjmujemy słowo Boże
i próby, przed jakimi stawia nas Pan, albo...
Bóg jest jednak zawsze sprawiedliwy i powinniśmy we wszystkim mu zawierzyć.
Nie wolno nam...
Mam dwie córki. Czym zawiniły, żeby na to zasłużyć?
Młodsza ma ledwie 10 lat!
Dlaczego muszą zginąć?
My, wierzący, mierzymy się z tą tajemnicą od tysięcy lat.
- Dlaczego sprawiedliwy Bóg... - Dość tych bredni.
Szczerze wierzyłem, ale tylko bóg-sukinsyn mógł nam to zrobić!
Wszyscy zginiemy!
Jak to wytłumaczysz?
Właśnie!
Dlaczego Bóg sprowadza na nas okrutną śmierć?
Trudno to pojąć.
Żadnych odpowiedzi!
W życie wpisane jest też cierpienie.
I śmierć.
Zawsze tak było.
To się zdarzy. I będzie wielkie.
Robin! Co robisz?!
Czemu się boicie? To będzie wielkie.
Nie bójcie się. Będzie wielkie.
Nie musicie się bać, bo będzie pięknie. Nie bójcie się.
To będzie wielkie i piękne. Nie ma się czego bać.
To będzie wielkie! Nie bójcie się.
Wielkie! I piękne!
- Może to i lepiej. - Dla kogo?
Dla nas.
Przecież miałaś mu powiedzieć.
Jeśli żyją, mój syn i mąż są w rosyjskim pociągu towarowym,
a córka myśli, że korzystam z okazji!
Czyli to dla ciebie „okazja”?
Nie, jasne, że nie.
Pomóc ci jej szukać?
Proszę cię, idź już.
Jeśli chcemy dostać się do Rosji, potrzebujemy wody i jedzenia.
- Pójdę po nie. - Nie!
Tylko na kilka minut, zaraz wrócę.
- Tato, chcę pójść z tobą. - To zbyt ryzykowne.
Proszę cię, nie zostawiaj mnie.
Zostań.
Spokojnie, wszystko będzie dobrze.
Już po siódmej. Dlaczego tak długo?
„Coś tu jest nie tak...”
Herrmann, przestań.
Odtąd zawsze będę śpiewał.
Żywej duszy.
Jak to możliwe?
Co tu się wydarzyło?
Spokojnie, wszystko w porządku. Ja tylko szukam jedzenia.
Stój!
Stój.
Czekajcie!
Stój!
Jonas!
Co się dzieje?
- Odsyłają nas, usuwają z bazy! - Mamy bilety!
Leonie!
Nora!
Panie Frankenberg?
Halo. Panie Frankenberg?
Halo.
Mój Boże!
Uratowała mnie pani. Drzwi się zatrzasnęły.
- Ma pan tu bunkier? Od kiedy? - Budowałem go dziewięć miesięcy,
odkąd gruchnęła wieść o asteroidzie. Bez zezwolenia.
Ten durny rząd nie pozwolił, żebyśmy sami się ratowali.
Mogę zajrzeć?
Proszę.
Miałem tu pożar. Jakieś zwarcie.
Podobno to bez sensu - bo i tak nie wytrzyma siły uderzenia.
Kto tak twierdzi?
Naukowcy.
Mówili też, że rozwalą asteroidę rakietą.
To prawda.
Proszę nikomu o tym nie mówić.
Jasne.
I niech się pani o nie nie martwi.
Łazikują, smarkule.
Wrócą, jak tylko zgłodnieją.
Pewnie ma pan rację.
Zapali pan?
Dzięki, przerzuciłem się z myślą o życiu w bunkrze.
Bierne palenie też szkodzi.
Cóż, w razie czego proszę przekazać Leonie, żeby wróciła do domu.
A pani niech przekaże to Norze.
Będziemy bezpieczni. Przysługa za przysługę.
Dziękuję.
Ja do oficera Kary. Deniza Kary.
Jedną chwileczkę.
Zajmę się tym.
Pomóż mi.
Błagam.
Nora.
Gdzie Nora?! Gdzie moja córka?!
Nie wiem. Myślałem, że u krewnych.
Chcesz?
Uważaj, bo przeholujesz!
Chcesz, żebym to wrzucił?!
Nie mam pojęcia, gdzie jest!
Rozejrzyj się - pewnie ma fiuta w każdej dziurce!
Gówniarz!
Nora.
Jeżyku, to ja, tatuś, obudź się.
Chodź, skarbie.
Pojedziemy do domu.
Nie wiem, gdzie jeszcze może być.
Wróci.
Niby skąd ta pewność?!
Przepraszam. Nie chciałam na ciebie krzyczeć.
Po prostu nie daję rady. Przepraszam, że się tak mażę.
Odwiozę cię, czekaj na nią w domu.
I płacz, ile chcesz. Kocham cię.
To mnie przytul.
Już dobrze.
Śpij, jeżyku.
Pogadam z Maiwaldem i załatwię inny lot.
Poleż tu ze mną.
Proszę.
Chciałbym, ale muszę to ogarnąć. Ogarnę, przysięgam.
Przestań. Proszę cię, przestań.
- Co? - Wszystko.
Nie biegaj, nie składaj próżnych obietnic.
Marion, weź się w garść.
Dłużej nie wytrzymam, nie rozumiesz?!
Nie czas na takie rozmowy. Muszę iść.
Musisz?! Potrzebuję cię tutaj.
Myślisz, że mnie to bawi?! Robię to, żebyśmy przeżyli, nasza trójka!
Zostań.
Tak się nie uda.
Potrzebny krążek.
Wyciąg krążkowy, rozumiesz?
Lina i lina, to fizyka.
Rozkład siły tarcia, krążkiem.
Tam były liny.
Przynieśmy je.
Szybko!
Weź to.
Robin?
Co tam robisz?
Czego tu szukasz?
Kim jesteś?
Oto ciało.
Co?
Dlaczego wcinasz opłatki?
Siedzi na łodzi i żuje opłatki, niesamowite.
Opowiem o tobie znajomym.
Boisz się?
- Co? - Nie bój się.
Nie boję się, dupku.
Idiota. Pizdrut.
Herrmann.
Daniel! Jest ktoś jeszcze?
Tylko ja.
Szef u siebie?
Maiwald? Na naradzie Komisji Obrony. Od rana.
Bez przepustki nie wejdziesz.
Herrmann.
Zadbasz o mnie?
Jeden bilet.
Powodzenia.
Mówiłem, że się uda.
Mówiłem wam!
- Niemiecki inżynier. - Nie. Wykładowca.
Przepraszam.
A przepustka? Ta niebieska.
Niestety, zostawiłem w domu.
Żadnych wyjątków, przykro mi.
Przecież mam.
Co się dzieje?
- Francja. - Horus.
Horus - Kazachstan.
Nie. Horus - La Rochelle, Francja.
Uderzy w Kazachstan?
Jedziecie do Niemiec?
Mój syn został w pociągu.
Musimy go dogonić - a potem do Niemiec.
To w tę stronę.
Mój syn wjechał do Rosji! To tylko parę kilometrów!
Niedaleko! Błagam!
W tamtą stronę!
To mój syn!
Błagam!
Błagam, zrozumcie!
Przepraszam.
Zanim przekażemy tę informację,
musimy uzgodnić stanowisko komisji.
Co ty tu robisz?
Amerykanie zamknęli bazę, a moja żona...
Nie teraz.
To absurd. Mamy sześć dni i tylko dyskutujemy.
Nawet jeśli uderzy na Wschodzie, wciąż pozostaniemy w strefie śmierci.
Ale poza epicentrum. Bunkier rządowy to priorytet.
Dostaliśmy to parę godzin temu. Rakiety nie rozwaliły drania,
ale zmieniły jego trajektorię lotu.
- Epicentrum będzie w Rosji? - Tak.
Na co czekamy? Zarządźmy ewakuację.
Miejsc w bunkrach starczy dla wszystkich obywateli?
Pani minister zrobi wszystko, co w jej mocy,
by udostępnić ich jak najwięcej.
Zaczekaj! Bunkry to farsa, uczestniczyłem w tym projekcie.
Bo cię tam wcisnąłem. Siedź cicho, jeśli marzy ci się miejsce.
Lutz!
Lutz.
- Mówiłem: „Tylko w razie konieczności”. - No właśnie! - Co?
Musiałem przyjechać!
- Nikt cię nie śledził? - Jasne, że nie!
O co chodzi?
Masz może filtr węglowy?
A co?
Miałem pożar. Wszędzie pełno sadzy.
- Nie mam. - Mówiłeś, że ci zostały!
Ale sprzedałem.
- Komu? - Nie wiem.
Nie sraj!
Załatwiłem ci drenaż. Przysługa za przysługę.
Zapłaciłem za niego.
Dobrze wiesz, że bunkier bez filtra to gówno.
Sprzedałem.
Lutz, ty świniaku!
Niezły.
Jest.
Śmiało.
Nie bój się.
Chciałabym...
Ja cię chyba znam.
Dwa lata temu byłam bierzmowana.
Leonie? Potem zniknęłaś.
Szukam kogoś.
Bóg jest tutaj.
Tak jest napisane.
Ktoś nazwał Go niedawno sukinsynem,
powiedział, że skoro Go nie ma, to wiara jest bez znaczenia.
Lecz jeśli On istnieje, tych, którzy w Niego wierzą spotka nagroda.
Dlatego my, wierzący, nie mamy nic do stracenia.
Nigdy tak do tego nie podchodziłam.
Szukam takiego chłopaka, blondyna z wytatuowaną łzą.
Tak...
Niestety, opuścił nas. Już go tu nie ma.
Dziękuję.
Nikogo już nie ma.
Szefie?
Przepraszam. Nie chciałem.
Przyjechali Carsten i brat Lutza.
Czołem. Co was sprowadza?
Zabili Lutza.
Co?!
Zaskoczyli go, jak ciął drewno, rozpruli piłą.
Jego własną?
Myślałem, że tam, w lesie, jest bezpiecznie.
Miał tylko paru znajomych.
To ktoś stąd, kto też buduje bunkier.
Skąd to masz?
Z netu, kupiłem.
Snajperski, zasięg 600 metrów, jednostrzałowy.
Na zabójcę w sam raz.
To był mój brat! Nie miałem nikogo innego!
Carsten, Matze...
nie chcę was podpuszczać, ale chyba wiem, kto to zrobił.
Nie bój się, maluszku.
Przeżuwacz opłatków? Chodź no tu.
Ragnarök to zmagania bogów,
finał, koniec świata.
Wilki Sköll i Hati ścigają słońce, by je zabić.
I zjeść.
Gwiazdy spadają z nieba, walą się góry,
padają drzewa,
a my wszyscy wylatujemy w kosmos.
Daj mu coś. Posmakuje mu.
Maggie!
Nie bądź kutwą.
I tak wszystkiego nie wyjarasz.
Wojowników godnych swego miana Odyn powita...
w Walhalli.
- Kojarzysz, kto to Odyn? - Zaciągnij się.
Dobry towar.
Wszystko będzie dobrze.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Bohdan Maliborski